Nel 2012 ho pubblicato il mio secondo romanzo, “Bar Atlantic”, con Marcos y Marcos. Chi volesse leggere recensioni, pareri, interviste può collegarsi al seguente link:
Nel 2011 ho pubblicato il mio primo romanzo, “Dizionario affettivo della lingua ebraica”, con Marcos y Marcos. Chi volesse leggere recensioni, pareri, interviste può collegarsi al seguente link:
http://www.marcosymarcos.com/Dizionario_affettivo_della_lingua_ebraica/Dizionario.html
Chi vuole può seguirmi tramite twitter:
https://twitter.com/#!/brunosimo
qui inserisco tutti gli appuntamenti per la presentazione dei miei romanzi.
grazie!
È possibile visitare la mia pagina facebook come uomo e chiedermi l’amicizia-facebook. È raro che risponda di no…
Il link è questo:
È possibile visitare la mia pagina facebook come autore e cliccare su “mi piace” per essere tenuti al corrente di iniziative legate alla presentazione dei miei libri.
Il link è questo:
ZWEMBAD [1]בריכה
traduzione di Angela Federica Ruspini sotto la supervisione della professoressa Magda Talamini della Fondazione Milano
In Marathon Man rent Dustin Hoffmann rond het Reservoir, in Central Park hard, omdat hij in een arme wijk niet ver daarvandaan woont en moet trainen. Hij is klein, een jongen van bescheiden afmetingen en de buren houden hem voor de gek. Als hij van zijn trainingen terugkomt, schreeuwen ze dingen naar hem in het Spaans, en hij antwoordt niet, hij buigt zijn hoofd en gaat weer naar huis, omdat zij een bende zijn en hij alleen is. Maar wat schreeuwen ze hem toe? In de ondertitels verschijnen hun woorden niet, er staat alleen mutter in Spanish. (Ja, want de Amerikanen die naar de film zonder ondertitels kijken, kennen of het Spaans of horen een mutter in Spanish, net als ik. Het is het principe van functionele vertaling dat stelt dat als ik het niet begrijp, pech gehad.) Misschien schreeuwen ze kneus naar hem.
Babe, wat de bijnaam van het personage Thomas Levy is, moet trainen. Omdat hij een hardloper is, en aan een wedstrijd moet deelnemen. Maar is hij geen promovendus in hedendaagse geschiedenis? Ja, en zijn vader die, vervolgd door de aanhangers van het Mccarthyisme, zelfmoord had gepleegd was een bekend historicus. Hij weet niet dat hij in zijn wedstrijd alleen tegen alle nazi’s is, waaronder een Amerikaan met uitstekende jukbeenderen, die, als hij naar Parijs gaat, zich opdrukt door zijn voeten op de rand van het bed te steunen om nog meer moeite te doen, en hij weet niet dat dit man een vriend van zijn broer is, of tenminste dit is wat we denken, maar dan blijkt dat hij door dokter Christian Szell ingehuurd is.
Ook ik ren ‘s morgens rond mijn Reservoir, het Procida zwembad. Ik heb geen stopwatch, toch ontmoet ook ik soms iemand die mij pest omdat hij sneller rent dan ik. Ik ben niet eens in Central Park, maar in Parco Sempione in Milaan, maar uiteindelijk doe je wat je kunt. Ook ik moet voor de Wedstrijd trainen.
Ik moet altijd voorbereid zijn op elke mogelijke omstandigheid, op elke eventualiteit. Terwijl ik leef, denk ik altijd aan de bijzondere uitkomsten van de dingen die ik aan het doen ben. Als ik de straat oversteek, denk ik aan wat er kan gebeuren als ik struikel en val en aangereden word door een auto die geen tijd heeft om te remmen. En daarna denk ik aan wat de mensen zouden denken die mij of mijn stoffelijk overschot hulp bieden. Ik kan niet leven zonder voortdurend te denken aan alles wat er zou kunnen gebeuren als wat gebeurt niet zou gebeuren.
Mi cerchi, non mi vuoi trovare
mi trovi, non mi vuoi toccare
mi ammiri, non mi vuoi alitare
la tua gioia sulla guancia.
Sei bella, non lo vuoi mostrare
con l’occhio non mi vuoi vedere
guai se rispondo, sei tu a cercarmi sola,
guai se metto in rima il tuo sedere.
Sei florida, i fiori sbocciano didentro,
sei buonissima, disprezzi quel mio intento
vuoi che voglia ma non vuoi volermi
se non ti parlo parli, se scrivo non rispondi.
Se t’esalto t’ascondi,
non ti sposti se ti schizzo,
se ti mando parole inghiotti,
ma non vuoi vedere i miei serpenti.
Quell’estasi che all’umor fa tanto bene
è un fluido che si espande dalle pene
mie d’amor. Baciarti mi lasciassi,
prometto: non darei mai colpi bassi.
esci con un’altra stasera
compongo il mio corpo affinché nulla trapeli
pieghe piegate di spontaneità indosso
con nonchalance al séguito delle spalle troppo squadrate della tua giacca
sei tracotante di gioia trattenuta
mentre fingi di costernarti per il deserto del desinare
t’abbraccio con stringimento cercando d’intrappolare il tuo profumo
bastarmi tutta la sera
col tè a portata di tastiera mi concentro sul nulla
pregustando l’espressione didattica che nelle prove mi riesce bene
un umore qualsiasi, da incasso
la tua faccia radiosa rillumina i lidi abbandonici
c’è odore di ragù
e di pasticcio di lepre
impossibile staccarsi dal ricordo della tua pelle bianca
ricordo che non mi rattrista non mi stanca non m’impedisce di vivere bene
ricordo che si ravviva ogni volta che guardo la tua foto che sorridi accanto a me
nella settimana a I’rushalayim dove giocavamo ai gerosolimitani nativi
impossibile staccarsi dal ricordo della tua bocca generosa
ricordo che non m’uccide non mi ferisce non mi procura nessuna ansia
ricordo che si ravviva ogni volta che passo da kikar allenby insieme a Julian
nella settimana a Beer Sheva dove ho vissuto un anno dieci anni per sempre
impossibile staccarsi dal ricordo del tuo corpo danzante
ricordo che non m’impedisce di ballare non mi trattiene dal correre ruzzolare
ricordo che si ravviva ogni volta che entro nel mio appartamento di via del campo
nella settimana a Genova dove mi sono sposato con te e abbiamo avuto sette figli
da Poesie scelte, Haifa 2009